Patrick Baas ontvangt 6e dan van Hanshi Tetsuhiro Hokama (10e dan)

NINJUTSU
Atago (Tokyo) – Japan: 9 mei 2010.
 
In de Bujinkan Hombu dojo van de 34e Togakure Ryu ninja-grootmeester, Masaaki Hatsumi, trainde ik twee uren met deze fantastische 79 jarige grootmeester die tot mijn verbazing zijn haren paars had geverft. Een zeer bijzonder man met een ongekende kundigheid, behendigheid en snelheid. Ik stond er van te kijken hoeveel praktische en psychologische informatie hij op de leerlingen in zijn overvolle dojo afvuurde, en dat in slechts twee uur tijd. De snelheid vergde een enorm hoge concentratie. Ik was er ‘s avonds laat nog steeds mee bezig. Mijn vrouw en zoontje moesten buiten rondlopen aangezien het niet-leden niet is toegestaan om de dojo te betreden. De training werd afgesloten met een kaligrafie-sessie van soké Hatsumi. Ik liet een lege pagina in één van zijn boeken door hem calligraferen. Later bezochten we ook nog de Kodokan (‘s werelds grootste Judocenter), het Tokyodome waar de K1 gevechten worden gehouden, Tokyo Disney en Kamakura. Daarna zijn we naar Osaka vertrokken van waaruit we bezoekjes brachten aan Kyoto en Iga Ueno. In Iga Ueno bezochten we het ninja museum dat men in een historisch ninja-huis heeft gevestigd. Ontzettend interessant om te zien al die valluiken, draaideuren en oude wapens en gereedschappen, zeker als je deze vechtkunst intensief hebt beoefend.
 
KENSHI KAI GOJU RYU KARATE & KOBUDO
Shuri, Okinawa – Japan: 19-20-21 mei 2010.
 
Eenmaal geland op het tropische eiland Okinawa stapten we vrijwel direct op de monorail naar Shuri om

De zwaar bevochten 6e dan

(10e dan) te bezoeken in zijn dojo. Eenmaal in zijn dojo aangekomen hebben we de trainingsmogelijkheden doorgesproken en werd Owen, mijn 2 jarig zoontje, letterlijk en figuurlijk overladen met snoepgoed door sensei. Ook kregen we een rondleiding in het Okinawa Karate-museum dat zich boven zijn dojo bevindt waar je o.a. een originele calligrafie van Gichin Funakoshi, wapens en trainingsmaterialen van eind 19e eeuw aantreft. Waanzinnig machtig om daar als karateka in rond te lopen. Hokama-sensei verwachtte mij de avond erop in zijn dojo voor een gezamelijke training met zijn leerlingen. de training zou 4 uren(!) lang duren. Op Youtube is een filmpje van zijn les te vinden onder de noemer ‘Okinawa Karate’. Wie dacht dat die harde en zware training speciaal voor het filmpje was gemaakt heeft het mis. Zo begonnen deze Okinawanen slechts hun warming up! De echte les volgde pas daarna. Hokama is een uiterst bedreven en vakkundig leraar van de beste soort, gecombineerd met de vriendelijkheid van Mr. Miyagi. De lessen waren loeizwaar en bikkelhard. Na verloop van tijd voelde ik mijn benen niet meer en leek het of ik op die van een ander liep. Pimpelpaarse schenen met daarop grote pijnlijke zwellingen. De dagen daarop zou ik een fysiek examen gaan afleggen voor mijn 6e dan-graad. Deze graad had ik dan welliswaar al van de IBF als eregraad mogen ontvangen maar…. ik wilde deze bijzondere mijlpaal hier op Okinawa graag echt met knokken verdienen. Hokama verwachte wel dat ik daarvoor ook met de oude wapens om zou kunnen gaan, hetgeen gelukkig geen probleem voor mij vormde. Ook de privélessen waren bijzonder hard en pijnlijk en meerdere keren heb ik dan ook mijn handen en voeten tot bloedens toe open gehad. Eén keer heb ik letterlijk een bloedspoor vanuit de dojo naar de kleedkamer achtergelaten. Geen pretje maar als je dan toch eindelijk je 6e dan in ontvangst mag nemen uit handen van zo’n grootmeester (Hokama-sensei is van de 4e generatie!) dan ben je die ellende zo weer vergeten. Uiteindelijk kwam Hokama-sensei met een extra verassing… Hij overhandigde mij een officieel ‘Shihan’ certificaat met het nummer ’23’. Deze ere-titel was tot op deze dag slechts 22 keer eerder aan een buitenlander toegekend wegens bijzondere kennis en kundigheid. Volgens Hokama-sensei hadden westerlingen vaak de illusie dat je bij 6e dan automatisch ‘Shihan’ bent maar niets bleek minder waar te zijn. Mijn dag kon uiteraard niet meer stuk. Ook Mariska (mijn vrouw) en Owen (mijn zoontje) hebben nog bij Hokama-sensei meegetraind. Eén ding is zeker… hij gaat ons zeer zeker nog een keer terugzien! Later hebben we ook nog Shuri-Castle bezocht, de plek waar volgens velen het karate is ontwikkeld en grootgebracht door ‘Bushi’ Sokon Matsumura… de leraar van de leraren van Gichin Funakoshi. Shuri Castle is tevens de plek waar Funakoshi-sensei zijn eervolle demonstratie aan de keizer van Japan liet zien waardoor Karate voor het eerst bij de Japanners onder de aandacht werd gebracht. Als je daar staat dan gaat er echt wat door je heen… Jarenlang lees je er boeken over en nu sta je daar dan. Kortom, het kost dan wel een paar centen maar het was dan ook een absoluut onvergetelijke ervaring voor mij en mijn gezin.
 
Groeten,
 
Patrick Baas,
Sam Lung Dojang, Oss.


mei 30, 2010 | Categorie: Geen categorie | Reacties: none

 


Laat een reactie achter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>